حَبِّبْ إِلَيَّ كُلَّ طَرِيقٍ يُؤَدِّي إِلَيْكَ وَكُلَّ خَلْوَةٍ تُقَرِّبُنِي مِنْكَ وَكُلَّ صَالِحٍ يَدُلُّنِي عَلَيْكَ. اجْعَلْ لِي نَصِيبًا مِنَ الاِبْتِهَاجِ الْجَمِيلِ وَاللُّطْفِ السَّابِغِ وَالإِحْسَانِ الَّذِي يُحَرِّمُنِي عَلَى النَّارِ. لَا تَذَرْنِي فَرْدًا فَتَلْتَهِمُنِي الْوَحْشَةُ وَلَا تَشْغَلْنِي بِغَيْرِكَ فَأَنْسَى مَا خُلِقْتُ لَأَجْلِهِ. وَارْزُقْنِي رِزْقًا حَسَنًا وَافِرًا وَاجْعَلِ الآخِرَةَ عَاصِمَةَ قَلْبِي. يَا دَلِيلَ كُلِّ تَائِهٍ وَيَا مُؤْنِسَ كُلِّ وَحِيدٍ
Habbib ileyye kulle tarîkın yu’eddî ileyke ve kulle halvetin tukarribunî minke ve kulle sâlihın yedullunî aleyke. İc’al lî nasîben minel-ibtihâcil-cemîli vel-lutfis-sâbiği vel-ihsânillezî yuharrimunî alen-nâr. Lâ tezer-nî ferden fe-teltehimunil-vahşetu ve lâ teşğalnî bi-ğayrike fe-ensâ mâ huliktu li-ecelihî. Verzuknî rizkan hasenen vâfiran vec’alil-âhirete âsımete kalbî. Yâ delîle kulli tâ’ihın ve yâ mu’nise kulli vahîdin.
Sana ulaştıran her yolu, Sana yakınlaştıran her inzivayı ve Sana delâlet eden her sâlih şeyi bana sevdir.
Bana o güzelim ilâhî neşeden, her şeyi kuşatan lütfundan ve beni ateşe haram kılacak ihsanından bir nasip ver.
Beni yalnız bırakma ki vahşet beni yutmasın; Senden gayrısıyla da meşgul etme ki yaratılış gayemi unutmayayım.
Bana helâl, hoş ve bol rızık ihsan eyle; âhireti de kalbimin yegâne sığınağı ve merkezi kıl.
Ey her yolunu şaşırmışın rehberi, ey her yalnızın yoldaşı ve teselli vereni!
Bana o güzelim ilâhî neşeden, her şeyi kuşatan lütfundan ve beni ateşe haram kılacak ihsanından bir nasip ver.
Beni yalnız bırakma ki vahşet beni yutmasın; Senden gayrısıyla da meşgul etme ki yaratılış gayemi unutmayayım.
Bana helâl, hoş ve bol rızık ihsan eyle; âhireti de kalbimin yegâne sığınağı ve merkezi kıl.
Ey her yolunu şaşırmışın rehberi, ey her yalnızın yoldaşı ve teselli vereni!
Kaynak: İslami münacaat geleneği