يَا مَنَّانُ، يَا حَنَّانُ، اجْعَلْ شُكْرِي لَكَ فَنَاءً فِي مَحَبَّتِكَ الْعَلِيَّةِ. لِأَذُوبَ فِي بِحَارِ الْإِمْتِنَانِ، فَلَا أَرَى لِنَفْسِي وُجُودًا إِلَّا بِكَ. وَهَبْ لِي قَنَاعَةَ الْعَارِفِينَ الَّتِي تُغْنِينِي عَنْ كُلِّ سِوَاكَ. اجْعَلْ قَلْبِي مَمْلُوءًا بِحُبِّكَ وَشُكْرِكَ، حَتَّى تَفْنَى أَنَانِيَّتِي وَيَبْقَى وَجْهُكَ الْكَرِيمُ.
Yâ Mennânu, yâ Hannânu, ec'al şükrî leke fenâen fî muhabbetikel aliyyeti. Li ezûbe fî bihâril imtinâni, felâ erâ li nefsî vücûden illâ bike. Ve heb lî kanâ'atel ârifînelletî tuğnînî an külli sivâke. Ec'al kalbî memlûen bi hubbike ve şükrike, hattâ tefnâ enâniyyetî ve yebkâ vechükel kerîm.
Ey İhsan Eden, Ey Merhamet Eden! Sana olan şükrümü, yüce muhabbetinde bir fena hali eyle. Minnet denizlerinde yok olayım, benliğime Senden başka bir varlık görmeyeyim. Bana, Senden gayrı her şeyden müstağni kılan ariflerin kanaatini bağışla. Kalbimi sevgin ve şükrünle doldur ki, benliğim yok olsun ve yalnızca Senin Kerim vechin bâki kalsın. Bu, kulu Hakk'ta eritip, sadece O'nun varlığını müşahede etme yoludur.