Kalbin gıdası zikirdir; beden gıda ile nasıl canlı kalırsa, kalp de Hakk’ın anılmasıyla öylece dirilir.
— Necmeddin Kübra, Fevâihu’l-Cemâl
Necmeddin Kübra, zikrin yani Allah’ı anmanın kalbin manevi hayatı için elzem olduğunu vurgular. Tıpkı bedenin maddi besine ihtiyaç duyması gibi, kalbin de ilahi hatırlayışla beslenmesi gerekir. Zikir, gaflet perdesini yırtar, kalbi dünya meşgalelerinden arındırır ve onu ilahi varlığa yöneltir. Bu sürekli anma hali, kul ile Rabbi arasındaki bağı güçlendirir, huzur ve sükûnet verir, ruhsal uyanışı tetikler ve nihayetinde kalbi ilahi nurla doldurur.