Ben Hakk’ım! Benimle benim aramda fark kalmadı. Ben O’yum, O da ben. Bu, mutlak birleşmenin dilidir.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Bu ifade, kulun benliğinin Hak’ta yok oluşunu (fenâ) ve O’nda bâki kalışını (bekâ) anlatır. Hallac, beşeri varlığın ilahi hakikatle tam bir tevhid halinde erimesini, kişinin kendi iradesini ve varlığını tamamen ilahi iradeye teslim etmesini vurgular. Bu, bir iddia değil, ilahi aşkın zirvesinde yaşanan bir tecrübenin dışavurumudur; zira kul, kendi benliğinden sıyrılıp mutlak hakikatle birleştiği anı yaşamaktadır. Bu hal, beşeri idrakin ötesinde, ruhen hissedilen bir birlik tecrübesidir.