يَا مَحْبُوبَ الْعَارِفِينَ، أَذِقْنِي حَلَاوَةَ قُرْبِكَ وَلَا تَحْرِمْنِي مِنْ نُورِ وَجْهِكَ. إِنْ كَانَ بُعْدِي عَنْكَ ابْتِلَاءً، فَاجْعَلْهُ سَبَبًا لِاشْتِيَاقِي إِلَيْكَ. وَإِنْ كَانَ قُرْبِي بِفَضْلِكَ، فَأَدِمْهُ عَلَيَّ بِكَرَمِكَ. لَا عَيْشَ لِي بِدُونِكَ، فَأَنْتَ غَايَةُ مُنَايَ وَسُرُورُ قَلْبِي.
Yâ Mahbûbel ârifîn, eziknî halâvete kurbike velâ tehrimnî min nûri vechike. İn kâne bu'dî anke ibtilâen, fe'c'alhu sebeben liştiyâkî ileyke. Ve in kâne kurbî bifadlike, fe'edimhu aleyye bîkeremike. Lâ ayşe lî bidûnike, fe'ente gâye munâye ve surûru kalbî.
Ey Ariflerin Sevgilisi, bana yakınlığının tatlılığını tattır ve yüce veçhenin nurundan beni mahrum etme. Senden uzaklığım bir imtihan ise, onu Sana olan özlemimin sebebi kıl. Yakınlığım Senin lütfunla ise, onu cömertliğinle üzerimde daim eyle. Sensiz bir hayatım yok, çünkü Sen dileğimin gayesi ve kalbimin sürurusun. Bu dua, ilahi aşkın getirdiği özlem ve vuslatın derin duygusal boyutunu ifade eder.