إِلَهِي، أَخْشَى مِنَ الْفَنَاءِ عَنْ حَضْرَتِكَ، وَأَطْمَعُ فِي الْبَقَاءِ بِكَ. فَأَفْنِنِي عَنْ نَفْسِي وَعَنْ كُلِّ مَا سِوَاكَ، وَأَبْقِنِي بِحُبِّكَ وَقُرْبِكَ. اجْعَلْ فَنَائِي مَدْخَلًا لِبَقَائِي، وَبَقَائِي شُكْرًا لِنِعْمَتِكَ.
İlahî, ahşâ minel fenâi an hadratike, ve atma'u fil bekâi bike. Fe'efninî an nefsî ve an külli mâ sivâke, ve ebkınî bi hubbike ve kurbike. Ec'al fenâî medhalan li bekâî, ve bekâî şukran li ni'metike.
Ey İlahım, senin huzurundan fena bulma, yani senden uzak kalma korkusu içindeyim. Ve seninle beka bulmaya, varlığımı sende sürdürmeye tamah ediyorum. Beni kendi benliğimden ve senden başka her şeyden yok et, beni sevginle ve yakınlığınla baki kıl. Fenamı beka için bir giriş eyle, bekamı ise nimetlerine şükür vesilesi kıl. Bu korku beni benliğimin fani yönlerinden arındırırken, ümidim seninle kaim olmanın ebedi huzuruna yöneliktir.