يَا نُورَ الْأَنْوَارِ، يَا كَاشِفَ الْأَسْتَارِ، أَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ ذَنْبٍ أَلْقَى عَلَى قَلْبِي حِجَابًا وَحَرَمَنِي مِنْ مُشَاهَدَةِ نُورِكَ. انْزِعْ عَنِّي سَتْرَ الْغَفْلَةِ وَمُرْكَبَ الْخَطِيئَةِ، وَافْتَحْ لِي أَبْوَابَ الْمَعْرِفَةِ وَالْيَقِينِ. اجْعَلْ تَوْبَتِي مِرْآةً تَعْكِسُ نُورَ عَفْوِكَ وَمَغْفِرَتِكَ فِي سِرِّي.
Yâ Nûra'l-Envâr, yâ Kâşife'l-Estâr, estağfiruke min külli zenbin elqâ alâ qalbî hicâben ve haramenî min müşâhedeti nûrike. İnzi' annî sitra'l-ğafleti ve murkabe'l-hatîeti, veftah lî ebvâbe'l-ma'rifeti ve'l-yaqîn. Ec'al tevbetî mir'âten ta'kisu nûra afvike ve mağfiretike fî sırrî.
Ey Nurların Nuru, ey Sırları Açan! Senden kalbime perde çeken ve beni nurunu müşahededen mahrum eden her günah için istiğfar ederim. Üzerimden gaflet perdesini ve hatanın yükünü kaldır, bana marifet ve yakîn kapılarını aç. Tevbemi, iç âlemimde affının ve mağfiretinin nurunu yansıtan bir ayna kıl. Bu dua, günahın kalbi kararttığı ve manevi görüşü engellediği bilinciyle, tevbenin bir arınma ve ilahi nuru tekrar görme vasıtası olduğunun ifadesidir.