اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ وَأَبُوءُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ
Allahümme ente Rabbî lâ ilâhe illâ ente halaktenî ve ene abdüke ve ene alâ ahdike ve va’dike mesteta’tü. Eûzü bike min şerri mâ sana’tü. Ebûü leke bi-ni’metike aleyye ve ebûü bi-zenbî. Fağfirlî fe-innehu lâ yağfiruz zünûbe illâ ente.
Allah’ım! Sensin benim Rabbim, Senden başka ilah yoktur. Beni Sen yarattın ve ben Senin kulunum. Gücüm yettiğince Senin ahdin ve vaadin üzereyim. İşlediğim şeylerin şerrinden Sana sığınırım. Üzerimdeki nimetini Sana itiraf eder, günahımı da Sana arz ederim. Öyleyse beni bağışla; zira günahları Senden başka bağışlayacak kimse yoktur.
Kaynak: Buhârî, Deavât, 2/6306; Ebû Dâvûd, Edeb, 100/5070; Tirmizî, Deavât, 15/3393