Tevhid, yaratılmışın, ezelden ebede bir olan Yaratıcısı’nın varlığında yok olmasıdır; öyle ki, artık kendinden hiçbir iz kalmaz.
— Cüneyd-i Bağdadi, Resâil
Cüneyd’e göre tevhid, sadece Allah’ın birliğini dile getirmek değil, aynı zamanda kulun kendi benliğinden sıyrılarak mutlak varlık olan Allah’ta fani olmasıdır. Bu, kulun varlığını, iradesini ve tüm niteliklerini Allah’ın varlığı ve iradesi karşısında erimesi demektir. Bu makamda kul, kendi varlığının bir yük olduğunu idrak eder ve mutlak hakikat karşısında tam bir teslimiyetle kaybolur. Bu hal, tasavvufi yolculuğun nihai hedefi ve marifetullahın zirvesidir, kulun tüm ikiliklerden arınarak sadece Hak’ta varlık bulmasıdır.