Aşk, iki varlığın tek bir varlık olmasıdır. Ne kadar ayrı görünse de, aşık ve maşuk aynı hakikatin iki yüzüdür.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Hallac’a göre aşk, sadece dünyevi bir duygu değil, bilakis varlığın özünü birleştiren ilahi bir bağdır. Gerçek aşk, kulun kendi benliğini sevgilinin varlığında eritmesiyle ortaya çıkar. Bu, fenafillah’a giden yolda bir köprüdür. Aşık, maşukunda yok olurken, aslında maşukun sırrına vakıf olur ve onunla birleşir. Bu birleşme, zahiri ayrılıkları ortadan kaldırır ve tek bir hakikatin tezahürü olarak kendini gösterir. İlahi aşk, benliğin ötesine geçme ve mutlak birliğe erişme arayışıdır.