Kişinin kendi öz benliğiyle meşgul olması, hakiki bir lütuf ve hayırlı bir neticedir. Öyle ki, hayatının dosdoğru bir istikamet üzere akması, sevdiğin ve seni kuşatan her şeyle hemhâl olması, günlerinin fikirlerinde, düşlerinde, işinde ve yüce gayelerinde erimesidir.
Ne başkalarının dış hallerini gözetlemekle meşgul olup onlara takılıp kalırsın, ne de kendi şahsiyetinin, özgün tabiatının ve kendine mahsus duruşunun güzelliğini unutarak başkalarına kapılır ve onları taklit edersin.
Asıl olan, kendi benliğine adanmış olmak, onu muhabbetle kucaklamak ve daima geliştirmektir. İşte bu hal üzere olan kişi, nimet ve hayırda sabit ve daim olur.