Büyük Rus mütefekkiri Fyodor Dostoyevski şöyle buyurur: “Bir insanı yeniden hayata döndürmek istersen, önüne onu sevecek bir insan çıkar.”
İnsan, yalnızca maddî ilaçlarla ayağa kalkmaz; bilakis, onu ayağa kalkmaya sevk eden, ruhuna yeniden can veren bir mânâ ile dirilir. Olduğu gibi seven bir şahsiyetin varlığı, kimyanın tek başına ihdas edemeyeceği bir emniyet sahası yaratır. Zayıflık anlarında ise insan, kendine olan itimadı sarsıldığında, ona sağlam ve sarsılmaz bir el uzatacak birine muhtaçtır.
Psikolojik bir derinlikle ele alındığında, duygusal destek; duyguları tanzim eden, kalpteki yalnızlık hissini azaltan bir kuluçka vazifesi görür. Zira hasta, hâlâ anlaşılan, tahammül edilen bir insan olduğunu hissettiğinde şifa bulur. Ve kendisini, kendi içindeki ilahi özü dahi aşan, daha kapsayıcı bir merhamet nazarıyla gören birinin varlığını idrak ettiğinde, ruhu huzur bulur.