Yahya bin Bahreyi şöyle nakleder: Bir gün, Abbas bin Muhammed bin Yezid el-Müeyyed’in meclisinden ayrılmak üzereyken, Abbas bana iltifat ederek sordu: “Ey Yahya, bu mecliste en ziyade ne hoşuna gitti, seni ne mest etti?” Ben de edeple arz ettim: “Güzel haberler dinlemekten ve şiirler işitmekten pek hoşlanırım, bilhassa Hüseyin bin es-Sahhak’ın nazmı bana pek tesir eder.” Bunun üzerine Abbas Hazretleri buyurdu: “Öyleyse lütfet de o şiirlerden bize oku.”
Ben de o an şu mısraları okudum:
“Bir garip misali oldum, bir anlık gafletle yitip gitmiş,
Dostlar arasında bile yalnızlığa bürünmüşüm.
İnsanlarla bağlarım menfaate mebni olmuş,
Gözlerim ise dünyanın yorgunluğundan kapanmış.
Nice hatalardan arındırdım benliğimi,
Bu sayede kötülüklerden temizlendim.
Bir müddet insanlar arasında yaşadım, lakin
Bu dünyada bana gerçek bir dost bulamadım.
Eğer Rabbime şikâyet arz edersem, bu bir yakınma değildir,
Zira âşık olanın derdi, sevgilisine bir niyazdır.”
Abbas Hazretleri bu sözleri işitince büyük bir hayranlıkla: “Ne kadar da güzel bir nazım bu!” buyurdu ve ardından kendisi şu beyitleri terennüm etti:
“Sevgili, bunca gönlü sevmekle meşgulken,
Sen ondan dostluk ummaktan çekindin mi?
O, âleme selamlarla gönderilir,
Ve her daim bir yolcusu vardır.
Şayet biz ayrılırsak da, Bağdat’a dönüşü yakındır,
Gözler birbirini gördüğünde mesrur olur,
Ve kalpler nihayet huzura kavuşur.”