يَارَبِّ أَنَا الَّتِي اعْتَدْتُ أَنْ أَكُونَ فَيَّاضَةً غَزِيرَةً، وَلَمْ أَكُفَّ يَوْمًا عَنْ مَدِّ ضَوْئِي لِكُلِّ مَنْ طَرَقَ بَابِي مُنْطَفِئًا، أَفْرِغْ عَلَيَّ صَبْرًا، وَاجْعَلْ آمَالِي تَأْتِينِي بِغَزَارَةِ الْمَطَرِ وَسَعَةِ السَّمَاءِ
Yâ Rabbî, ene elletî i’tedtü en ekûne feyyâdaten ğazîraten, ve lem eküffe yevmen an meddî dav’î li-külli men taraka bâbî muntâfi’en, efriğ aleyye sabran, vec’al âmâlî te’tînî bi-ğazârati el-matari ve sa’ati es-semâ’i
Ey Rabbim, ben ki daima feyizle coşkun ve bereketli olmayı kendime şiar edinmiştim, ve kapımı sönük bir hâlde çalan her kimseye ışığımı uzatmaktan bir an bile geri durmadım; üzerime sabır yağdır ve ümitlerimi bana yağmurun gürlüğü ve semânın enginliğiyle ulaştır.
Kaynak: Derleme dua