Yâ Azîmü, yâ Cebbâr, kalbî yehâbü celâleke ve yahşâ min quvveti sultânike. Keyfe eqıfü beyne yedeyke ve enel müznibül muqassır? Havfî min adlikellezî lâ yazlimu ve min satvetikellezî lâ turaddu. Ve lâkinne emelî fî cemâli afvike ve sa'ati rahmetikellezî tağlıbul ğadabe. İmle' qalbî havfen minke yedfa'unî litâatike, ve emelen fîke yü'nisunî bi qurbike, yâ Rahmânü yâ Rahîm.
Ey Azîm, ey Cebbâr, kalbim celâlinden ürker ve saltanatının gücünden çekinir. Ben günahkar ve kusurlu bir kul iken nasıl huzurunda dururum? Zulmetmeyen adaletinden ve geri çevrilmez kudretinden korkarım. Ancak ümidim, affının güzelliğine ve gazabı kuşatan rahmetinin genişliğinedir. Kalbimi Sana karşı öyle bir korkuyla doldur ki, beni itaate sevk etsin; ve öyle bir ümitle doldur ki, yakınlığınla beni teselli etsin, ey Rahman, ey Rahim.