Yâ Ehadü, yâ Samedü, kalbî yahşâ min tealluqihî bid dünyâ ve zînetihel fâniyeti, ve min en tusbıha rağabâtî hicâben beynî ve beyneke. Ahâfu en ufqıde hurriyetî li ağrâdın zâiletin ve en ensâlgâyetel qusvâ. Ve lâkinne emelî fî en tutahhire qalbî mineş şerikil hafiyyi, ve en tulhimenî zuhden yaqûdunî ilâ tevhîdikel hâlisı. İc'al fıqrî ileyke ğınâye, ve herabî min halqıke lucûî ileyke, li ecide fîkel bekâe vel hurriyyetel ebediyyeh.
Ey Ehad, ey Samed, kalbim dünyaya ve fani süslerine bağlanmaktan ve arzularımın benimle Senin aranda bir perde olmasından korkar. Geçici hedefler uğruna özgürlüğümü kaybetmekten ve en yüce gayeyi unutmaktan endişe ederim. Ancak ümidim, kalbimi gizli şirkten temizlemende ve beni halis tevhid'e götürecek bir zühd ilham etmendedir. Sana olan fakirliğimi zenginliğim kıl, yaratılmışlardan kaçışımı Sana sığınışım kıl ki, Sende bâki kalışı ve ebedi özgürlüğü bulayım.