ما رَبَّيْتَنِي إِلَّا عَلَى النِّعَمِ وَمَا عَوَّدْتَنِي إِلَّا عَلَى إِحْسَانِكَ، آنَسْتَ وَحْشَتِي وَفَرَّجْتَ كُرْبَتِي، أَشْبَعْتَ جُوعِي وَأَرْوَيْتَ ظَمَأِي، وَلَمْ يَكُن لِي مِنْ قُوَّةٍ، لَكَ الْحَمْدُ حَتَّى تَرْضَى وَبَعْدَ رِضَاكَ وَحِينَ رِضَاكَ
Mâ rabbeytenî illâ ale’n-ni’ami ve mâ avvedtenî illâ alâ ihsânike, âneste vahşetî ve ferracte kurbetî, eşba’te cû’î ve erveyte zama’î, ve lem yekun lî min kuvvetin, leke’l-hamdu hattâ terdâ ve ba’de rıdâke ve hîne rıdâke.
Beni yetiştirmen hep nimetlerinle oldu; beni alıştırdığın tek şey, senin ihsanındı. Vahşetimi ünsiyete çevirdin, kederimi feraha erdirdin. Açlığımı doyurdun, susuzluğumu giderdin. Hâlbuki benim hiçbir kuvvetim yoktu. Hamd Sana mahsustur; Sen razı oluncaya dek, rızandan sonra da ve rızan vaktinde de.
Kaynak: İslami münacaat geleneği ve edebiyatında yaygın şükür duası