Rabbenâ, lekel hamdu veş şükru alâ ni'amikelletî lâ tuhsâ. Emle' kalbî huşû'an li azametike ve celâlike. Ec'al şükrî leke musahhaben bi ta'zîmin ve iclâlin, lâ enâte fîhi ve lâ tekebbure. Entel mun'imul hakîkî, fe lekel izzetu vel kibriyâu.
Rabbimiz, sayılamayacak nimetlerin için Sana hamd ve şükür olsun. Kalbimi azametin ve celalin karşısında huşû ile doldur. Sana olan şükrümü, içinde gevşeklik ve kibir bulunmayan bir ta'zim ve yüceltme ile birleştir. Gerçek nimet veren Sensin, izzet ve büyüklük de Sana aittir. Bu dua, kulun Allah'ın nimetlerine huşû içinde, yani derin bir saygı, tevazu ve hayranlıkla şükretmesini ifade eder. Nimetleri veren Zat'ın azameti karşısında kulun acziyetini idrak etmesi ve şükrünü bu derin teslimiyetle sunması gerektiğini vurgular.