يَا وَدُودُ، اجْعَلْ مَحَبَّتَكَ أَكْبَرَ هَمِّي وَنُورَ قَلْبِي. طَهِّرْ نَفْسِي مِنْ كُلِّ شَائِبَةٍ تُبْعِدُنِي عَنْ إِخْلَاصِ الْمَحَبَّةِ لَكَ. امْلَأْ وِجْدَانِي بِحُبِّكَ الصَّافِي حَتَّى لَا أَرَى سِوَاكَ مُرَادًا.
Yâ Vedûd, ec'al muhabbeteke ekbera hemmî ve nûra kalbî. Tahhir nefsî min külli şâibetin tüb'idunî an ihlâsı'l-muhabbeti lek. İmlâ' vicdânî bi-hubbike's-sâfî hattâ lâ erâ sivâke murâden.
Ey Vedûd, muhabbetini en büyük gayem ve kalbimin nuru kıl. Nefsimi, Sana olan muhabbetin ihlâsından beni uzaklaştıran her türlü kirden arındır. İç dünyamı saf sevginle doldur ki, Senden başkasını murat olarak görmeyeyim. Bu dua, benliği ilahi aşka teslim etme ve tüm benlik kirliliklerinden arınarak Hakk'a saf bir kalp ile yönelme arzusunu ifade eder; bu yolda muhabbet ve ihlâs temeldir.