يَا وَدُودُ يَا ذَا الْعَرْشِ الْمَجِيدِ، اجْعَلْ حُبَّكَ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ نَفْسِي وَأَهْلِي وَمِنَ الْمَاءِ الْبَارِدِ عَلَى الظَّمَأِ. زَيِّنْ أَخْلَاقِي بِمَحَبَّتِكَ، وَاجْعَلْنِي مِنَ الْمُتَحَابِّينَ فِيكَ وَفِي رَسُولِكَ.
Yâ Vedûdu yâ Ze'l-Arşi'l-Mecîd, ic'al hubbeke ehabbe ileyye min nefsî ve ehlî ve mine'l-mâi'l-bâridi ale'z-zame'. Zeyyin ahlâkî bi-muhabbetike, vec'alnî mine'l-mutehâbbîne fîke ve fî Rasûlike.
Ey Vedûd, ey yüce Arş'ın sahibi! Senin sevgini bana nefsimden, ailemden ve susuzluğa karşı soğuk sudan daha sevgili kıl. Ahlakımı muhabbetinle süsle ve beni sende ve Resulünde sevişenlerden eyle. Bu dua, ilahi aşka duyulan derin özlemi ve bu aşkın kişinin karakterini nasıl yücelteceğini ifade eder. Gerçek güzel ahlakın, Allah sevgisiyle dolu bir kalpten neşet edeceği inancını pekiştirir.