Yâ Vehhâbu, ehâfu alâ rûhî mine'l-cümûdi ve'r-rucü'ı an sebîlike'l-kavîmi, fe-yefûtanî lezzetu kurbike. Ve ercüv minke en tüceddide fî kalbî şevka'l-muhibbîne, ve tu'liye himmetî fî talebi merdâtike ve bekâî bike. İc'al külle hatvetin lî nahveke rif'aten ve sümuvven, ve'mle' vücûdî bi-nûri muhabbetike'l-ebediyyeh.
Ey Vehhab, ruhumun durgunluktan ve senin dosdoğru yolundan geri dönmekten korkuyorum, zira bu senin yakınlığının lezzetini kaçırmama sebep olur. Senden ümit ediyorum ki, kalbimde aşıkların şevkini yenilersin ve rızanı talep etme ve seninle beka halinde olma azmimi yükseltirsin. Sana doğru attığım her adımı bir yücelme ve yükseliş kıl, ve varlığımı ebedi muhabbetinin nuruyla doldur. Bu denge, ruhani ilerleme arzusunu canlı tutarken, gevşeme ve duraklama tehlikesine karşı uyanık olmayı sağlar.