Yâ Vekîlü, yâ Kâfî, kalbî yadhtarıbü min tedbîri emrî bi nefsî ve min havfil feşeli vel husrân. Ahşâ en ettekkile alâ ğayrike fe uhzele, ve en ensâ quvveteke fe ed'ufe. Ve lâkinne emelî fî tevkîlî emrî ileyke, fe ente hayrul vekîlîn. İc'al tevekkulî aleyke sitran li aczî, ve kuvveten li da'fî, ve tuma'nîneten li qalbî fî külli mâ qadayte ve qadderte lî, yâ Erhamer Râhimîn.
Ey Vekil, ey Kâfi, kalbim işlerimi kendi başıma yürütme telaşından ve başarısızlık korkusundan titrer. Senden başkasına dayanmaktan korkarım da beni yüzüstü bırakırsın; gücünü unutmaktan korkarım da zayıf düşerim. Ancak ümidim, işimi Sana havale etmektir, çünkü Sen vekillerin en hayırlısısın. Sana tevekkül etmeyi aczime bir örtü, zayıflığıma bir kuvvet ve benim için hükmettiğin ve takdir ettiğin her şeyde kalbime bir huzur kıl, ey Merhametlilerin En Merhametlisi.