Yâ Kaviyyu yâ Metîn, fî şiddeti'l-belâ'i, ec'al tevekkulî 'aleyke melce'î. Ve sabrî sebeben li-ziyâdeti yakînî bike. Erinî fî kulli mihnetin lutfeke'l-hafiyye, ve fî kulli dîkın fereceke'l-karîbe. Sebbit kalbî 'ale'l-hakki, ve'c'al yakînî bike lâ yeteza'zau. Hattâ a'leme enneke'l-Kâdiru 'alâ kulli şey'in, ve enneke bi-kulli şey'in 'Alîm.
Ey Kuvvetli ve Metin Olan! Bela ve musibetin şiddetinde, Sana tevekkülümü sığınağım kıl. Sabrımı da Sana olan yakînimi artırmaya sebep eyle. Her mihnette gizli lütfunu, her darlıkta yakın ferahlığını bana göster. Kalbimi hak üzerinde sabit kıl ve Sana olan yakînimi sarsılmaz eyle. Ta ki her şeye Kadir olduğunu ve her şeyi hakkıyla bildiğini bileyim. Bu, zor zamanlarda dahi ilahi kudrete güvenerek içsel bir güç ve sarsılmaz bir inanç geliştirmektir.