Aşkın yolculuğu daima bir değişim ve dönüşüm yolculuğudur. Seven, sevdiği uğruna kendinden geçer, benliğini terk eder ve yoklukta Varlık’ı bulur.
— Şems-i Tebrizi, Makâlât
Tasavvufta aşk, kulun Hakk’a ulaşma ve O’nda fena bulma sürecidir. Bu süreçte aşık, kendi benliğinden, egosal arzulardan sıyrılarak mutlak Varlık’a doğru bir yükseliş yaşar. Aşk, perdenin kalkması, hakikatin tecelli etmesi ve kalbin ilahi nurla dolmasıdır. Şems’e göre aşk, kişiyi eski halinden çıkarıp bambaşka bir varoluş seviyesine taşıyan, sürekli bir arınma ve yenilenme halidir.