Ete kemiğe büründüm, Yunus diye göründüm.
— Yunus Emus, Divan / İlahiler
Bu ifade, Yunus’un tasavvuftaki ‘hiçlik’ makamına eriştiğini ve benliğini aştığını gösterir. O, kendi varlığının sadece bir görünüş, bir suret olduğunu; asıl varlığın ilahi olduğunu idrak etmiştir. Kendi adıyla anılsa da, aslında kendisinin değil, ilahi bir tecellinin yansıması olduğunu ifade eder. Bu, ego ve kibirden arınma, mutlak tevazu ve yokluk bilincine erme halidir. Bu makam, kulun kendi varlığından fani olup Hakk’ın varlığında baki kalma halidir.