Gönül, zikrullah ile dirilir; gafletle ölür. Öyleyse kalbini her an Hakk’ın adıyla an ki, diriliğin daim olsun.
— Aziz Mahmud Hüdayi, Divan / Tezkireler
Bu hikmet, kalbin manevi hayatının zikrullah ile mümkün olduğunu vurgular. İnsanın dünyaya dalıp Allah’tan gafil kalması, kalbin kararmasına ve manevi ölümüne yol açar. Hüdayi, sürekli zikrin, kalbi canlı tutan, onu arındıran ve ilahi nurla aydınlatan bir ibadet olduğunu belirtir. Bu sayede kul, Rabbi ile daimî bir bağ kurar, iç huzura erer ve dünya meşgalelerinin gafletinden kurtulur. Kalp, ancak Allah’ın anılmasıyla gerçek işlevini bulur.