İmam Hâfız İbn Receb (Allah ona rahmet eylesin) şöyle buyurmuştur:
Şüphesiz mümin kul, çokça dua edip tazarru etmesine rağmen ferahlığın geciktiğini hisseder ve duasına icabetin bir eserini göremezse, işte o vakit nefsini kınayarak kendine döner ve ona şöyle der: “Bu (gecikme) ancak senin yüzündendir; zira sende bir hayır olsaydı, duan elbette kabul olunurdu.”
İşte bu hâl, pek çok taatten Allah katında daha sevimlidir; zira o, kulun Mevlâ’sına karşı kalbinin inkisarını, başına gelen musibete müstahak olduğunu ve duaya icabet olunmaya ehil olmadığını itiraf etmesini gerektirir. Bu sebeple, o anda duanın kabulü ve kederin feraha dönüşmesi ona süratle erişir. Zira Allah Teâlâ, kalpleri kendi rızası uğruna kırılmış olanların yanındadır.