Kendini bilmeyenin Rabbini bilmesi mümkün değildir. Zira Rabbine giden yol, kendi içinden geçer.
— Abdülkadir Geylani, Fütûhu’l-Gayb
Bu hikmet, tasavvuftaki “nefsini bilen Rabbini bilir” ilkesine vurgu yapar. İnsan, kendi varlığının acziyetini, faniliğini, sınırlılıklarını ve içindeki ilahi emaneti idrak etmedikçe, Allah’ın sınırsız kudretini, ezeli ve ebedi varlığını tam olarak anlayamaz. Kendi iç dünyasına yönelmek, nefsini arındırmak, kusurlarını görmek ve yaratılışındaki incelikleri düşünmek, kulun Allah’ın sıfatlarını ve tecellilerini daha derinlemesine kavramasına yol açar. Bu içsel yolculuk, kişinin kendi özündeki ilahi nuru keşfetmesiyle Rabbine olan marifetini artırır ve O’na yakınlaşmasını sağlar.