Bir kimsenin Kur’an’a yoldaş olması, geceler boyu uykusuz kalarak harflerin mahreçlerini titizlikle takip etmesi, lafızların ve vezinlerin (tecvid kaidelerinin) hakkını vermeye gayret etmesi, hocasının huzurunda uzun uzun durup küçük bir hatayı düzeltmesi, ince bir vasfı (okuyuş özelliğini) incelikle işlemesi… Tüm bunlar takdire şayan bir çabadır. Fakat ne yazık ki, aynı kişi namazda, Âlemlerin Rabbi’nin huzurunda durduğunda, zahirde doğru görünen, lakin ruhundan mahrum bir okuyuşla Kur’an’ı tilavet edebilir. Harflerin mahreçleri soluk kalır, süreleri eksik olur ve uğruna bunca zahmet çektiği manalar, gerektiği gibi tecelli etmez. Sanki o bunca çaba, tam da en mükemmel olması gereken o anda semeresini vermemiş gibidir.
Ne büyük bir kayıptır ki, insanlar önünde maharet gösterip de Allah’ın huzurunda gaflete düşmek; ders meclisinde kusursuz bir eda sergileyip de, kurbiyet (yakınlık) ve huşu makamında gevşeklik göstermek! Bu, ruhun ihmali ve kalbin perdelenmesidir.
Öyleyse namazlarınızda derinleşin, tilavetin hakkını verin ve Kur’an’ın manalarını gönülden hissederek, idrak ederek tadın. Kalbinizle hazır olun, her bir ayetin derinliğine nüfuz edin. İşte bu hâsıl olduğunda, hiçbir lezzete benzemeyen bir haz perdesi aralanır. O zaman Allah’ın huzurunda durmak, sadece yerine getirilen bir vazife olmaktan çıkar, ruhun aradığı, kalbin özlediği bir nimet hâline gelir. Bu, kulun Rabbi ile olan eşsiz vuslatıdır.