Tasavvuf, Hakk ile beraber olup halk ile olmamaktır.
— Cüneyd-i Bağdadi, Resâil
Bu söz, tasavvufun özünü, kalbin yalnızca Hak Teâlâ’ya yönelmesi, dünyevi meşguliyetlerden ve yaratılmışlara bağımlılıktan arınması olarak tanımlar. Salikin tüm varlığını ve iradesini Hakk’ın iradesine teslim etmesi, nefsani arzuları terk ederek ilahi varlıkta fani olması gerektiğini vurgular. Bu, kalpteki tüm putları kırıp yalnızca O’na itaat ve muhabbetle dolma halidir. Hak ile beraberlik, O’nun murakabesi ve tecellileriyle yaşamak demektir.