Tevhid, Allah’ın kadimden beri tek oluşunu, sonradan meydana gelen her şeyden münezzeh olduğunu ve O’nun birliğinde hiçbir ortağın bulunmadığını bilmektir.
— Cüneyd-i Bağdadi, Resâil
Bu söz, Cüneyd’in tevhid anlayışının temelini oluşturur. Tevhid, sadece Allah’ın birliğini dile getirmek değil, aynı zamanda kalbin tüm varlıklardan sıyrılarak yalnızca O’na yönelmesi, O’nun zatında yok olup bekâya ulaşmasıdır. Gerçek tevhid ehli, tüm ikilikleri aşarak ilahi birliğin mutlak hakikatine vakıf olur ve varoluşun her zerresinde O’nun tecellisini müşahade eder. Bu idrak, kulun Allah’a olan bağımlılığını ve teslimiyetini derinleştirir.