Zühd, elin maldan boş, kalbin ise nefsten arınmış olmasıdır. Dünya sevgisi kalpten çıktığında, Hak sevgisi orayı doldurur.
— Cüneyd-i Bağdadi, Resâil
Cüneyd, zühdü sadece dünyadan el çekmek olarak değil, aynı zamanda kalbi dünya sevgisinden arındırmak olarak tanımlar. Gerçek zâhid, dünyaya sırt çevirmez, ancak dünyaya köle olmaz; dünyanın geçici nimetlerine bağlanmaz. Kalbi, dünya malından ve makamından arınmış, sadece Allah’a yönelmiştir. Bu hal, kulun nefsi arzularla mücadelesinin, yani mücahedesinin bir sonucudur ve kalbin ilahi aşkla dolması için bir kapı açar.