Gerçek körlük, gözlerin görmemesi değil, kalbin hakikati idrak edememesidir; çünkü kalp, Hakk’ın tecelligahıdır.
— Necmeddin Kübra, Fevâihu’l-Cemâl
Kübra, fiziksel görme yeteneğinin ötesinde, manevi basiretin önemini vurgular. Kalbin, ilahi tecellilerin ve hakikatin idrak edildiği merkez olduğunu belirtir. Eğer kalp, manevi körlükle perdelenmişse, kişi etrafındaki ilahi işaretleri ve varoluşun derin anlamlarını göremez. Bu, tasavvufi yolculukta kalbin arındırılmasının ve manevi gözlerin açılmasının, Hakk’ı müşahede etmenin temel şartı olduğunu ifade eder.