Kibir, kalbin karanlığı, tevazu ise kalbin nurudur. Kendini herkesten üstün gören, Allah katında alçalır; kendini küçük gören ise yücelir.
— İmam Gazali, İhyâu Ulûmi’d-Dîn
Gazali, tevazunun tasavvufi ahlaktaki önemini vurgular. Kibir, şeytanın ve nefsin en büyük tuzaklarından biridir; insanı Allah’tan ve diğer insanlardan uzaklaştırır. Tevazu ise, kulun kendi acziyetini bilmesi, tüm başarıları Allah’tan bilmesi ve kendini kimseye üstün görmemesidir. Mürid, nefsini terbiye ederken kibir ve ucb (kendini beğenme) gibi hastalıklardan arınmalı, kalbini tevazu ile doldurmalıdır. Bu, Allah’a yakınlaşmanın ve gerçek manevi yüceliğe ulaşmanın anahtarıdır.