Nimete şükretmek, nimeti artırır. Bela ve musibete şükretmek ise, kalbi arındırır ve ruhu yüceltir. Her halükarda şükreden kul, Rabbinin nazargahıdır.
— Abdülkadir Geylani, Fütûhu’l-Gayb
Bu hikmet, şükrün sadece refah anlarında değil, her durumda bir erdem olduğunu vurgular. Maddi veya manevi nimetlere şükretmek, Allah’ın o nimetleri artırmasına vesile olur. Ancak gerçek teslimiyet ve marifet, bela ve musibetler karşısında da şükredebilmektir. Zira musibetler, kulun nefsini terbiye eden, onu sabra ve tevekküle sevk eden ilahi imtihanlardır. Bu zor zamanlarda dahi şükretmek, kalbi dünya bağlarından arındırır, manevi derecesini yükseltir ve kulun Rabbiyle olan bağını güçlendirir, onu Allah’ın rızasına daha da yaklaştırır.