Zikir, kalbin Hakk’ın huzurunda bulunmasıdır.
— Cüneyd-i Bağdadi, Resâil
Cüneyd, zikri sadece dil ile tekrarlanan kelimelerden öte, kalbin sürekli olarak Allah’ın huzurunda olduğunun bilincinde olması hali olarak tanımlar. Bu, kulun her anında, her işinde Allah’ı hatırlaması, O’nun murakabesi altında olduğunu hissetmesi ve O’nunla sürekli bir iletişim halinde bulunmasıdır. Gerçek zikir, gaflet perdesini kaldırır ve kul ile Rabbi arasındaki mesafeyi ortadan kaldırarak kalbi ilahi tecellilere açar, kulu Hakk’a yaklaştırır.