Ben Hakk’ım! Benim Hakk ile farkım yoktur. O’nu görmeyen kalbim, kördür.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Bu ifade, Hallac-ı Mansur’un tasavvufi tecrübesinin zirvesidir. Kendi benliğini ilahi varlıkta eriterek, Hakk’ın tecellisi haline geldiğini ilan eder. Bu, kişisel varlığın ortadan kalktığı, ilahi birliğin mutlak surette yaşandığı fenâ (yok oluş) makamının bir ifadesidir. Hallac, bu sözüyle zahiri şeriatın sınırlarını aşarak, Hakk’ı kalbinde idrak etmenin gerekliliğini vurgulamış, bu da onun çarmıha gerilmesine yol açan temel sebeplerden biri olmuştur. Hakikat aşığının kendini Hakk’ta bulması ve benliğini O’nda yok etmesi, tasavvufi bir derinlik sunar.