Babaya iyilik, yani “birr el-validin” konusunda nice ibretlik ve güzel örnekler vardır. İmam Ebu Bekir el-Hatib el-Bağdadi, “Birr el-Validin” adlı kıymetli eserinde şöyle bir hadiseyi nakleder:
Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem)’in huzuruna bir adam geldi ve arzuhal etti: “Ya Resulullah, babam malımı harcıyor ve ben de onun malları üzerinde bir idareci, bir vekil olmak istiyorum.” Adamın bu talebini işiten Hakim Şeyh (radiyallahu anh) derin bir hikmetle, sözüne şöyle başladı:
“Ey malının hesabını soran kişi! Sen ki babana ve annene muhtaçsın.
Onlar seni dünyaya getirdiler, büyüttüler; ne yüce hizmetler ifa ettiler!
Gece vakti, düşmanların şerrinden emin olamadığında, bil ki ancak onların dualarıyla huzur bulursun.
Sen, ebeveyninin elindeki malın bir emanetçisisin.
Onun malını harcaması, sana bahşedilmiş bir nimettir.
Bereketli yağmurdan çekinmediğin gibi, ondan da çekinme.
Zira bilirim ki ölümün yaklaştığını daima hatırlamak gerekir.
Gençlik ve güzel yıllar geride kaldı, hayat artık vuslat noktasına erdi.
Dünyada işlediklerim hesaba katıldığında, ben de seninle aynı imtihanın içindeyim.
Eğer babana hakkını teslim etmezsen, komşunun hakkına riayet etmeyi düşünebilir misin?
Oysa sen babana, komşundan daha yakın ve daha bağlısın.
Öyleyse komşunun hakkını dahi gözetmen icap ederken, babanın hakkını nasıl göz ardı edersin?”
Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem)’in hayatı, daima bir sükûnet ve rıza menbaıydı. O, her türlü gösterişten ve şerden uzak duran, yüce bir şahsiyetti. Nitekim, ashabı ona olan derin muhabbetleriyle, “Ya Resulullah, malımız ve mülkümüz senindir,” derlerdi. İşte bu ruhla, Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem), o mübarek lisanından şu hikmetli sözü buyurdu: “Sen ve malın babanındır.”
Bu derin mana taşıyan kıssa da burada nihayet bulur.