Bu hikaye, İbrahim en-Nehaî vasıtasıyla İbn Abdulber’in “Behcetü’l-Mecalis” kitabından nakildir. İslaf alimleri, sağlıklıyken hastaların yanında Allahu’nun afiyetini dilemekten, fakir birinin yanında şükür secdesi yapmaktan kaçınırlardı. Çünkü bu davranışlar ızdırap çeken kimselerin kalbini kırar. Nimetlerle övünmek, muhtaçların duygularını incitmektir. Allahu sevgili kimseler, başkalarının hislerini koruyanlardır. Hikayeci, daha sonra engelli bir hocasıyla yürüyüş yaparken, hocasını gözünün önünde hızlı yürümeyecek şekilde adım atışlarını yavaşlattığını anlatır. Bu, hakiki adabın insani başka birinin durumuna karşı duyarlılık göstermektir.
Nimetlerin Edebinden: Şakirah Kadısı’nın Hikayesi
Written by
in