Ulu Halife Ömer bin Hattab (radiyallahu anh) Hazretleri’nin, Cennetle müjdelenme şerefine nail olmasına rağmen, ahiret gününün çetin hesabından duyduğu derin haşyet ve cehennem azabından beslediği büyük endişe, ibretlik bir menkıbe olarak nakledilir.
Rivayet olunur ki, bir defasında mübarek elini uzatıp yerden bir avuç toprak avuçlamış ve gözlerinden yaşlar süzülerek, yüreğinden kopan şu yakarışla Rabbine iltica etmiştir: “Ah, ne olurdu da bir toprak parçası olsaydım! Keşke hiç var olmasaydım, keşke anam beni dünyaya getirmeseydi!”
Adaleti yeryüzüne hâkim kılmış, cihana nizam vermiş ve gönülleri fethetmiş olan bu yüce sahabinin, ömrünü hak ve hakikat uğruna adamış bu kutlu halifenin dahi, ahiret gününün dehşetinden titrediği, hesabın ağırlığından ürperdiği ve azabın şiddetinden korktuğu görülmüştür.
İşte bu durum, tüm müminler için derin bir ibret ve öğüt niteliğindedir. Bu fani dünya hayatına sadece geçici bir konak, seferlik bir durak nazarıyla bakılması gerektiğini, asıl yurdun ahiret olduğunu ve oradaki çetin hesaba hazırlıklı olunması gerektiğini açıkça beyan eder.
Zira Rabbine hakkıyla itaat ederek bu fani âlemden göçenler, ebedî saadete ve selamete erişirler. O’na isyan ve muhalefetle ayrılanlar ise hüsrana ve helake uğrarlar.