Yahya bin Bahreyi anlatıyor: Bir gün Abbas bin Muhammed bin Yazid el-Müeyyed’in meclisinden ayrılırken, Abbas bana dedi: ‘Senden hangi şey senin için bu kadar hoşa gitti?’ Ben dedim: ‘Güzel haberler duymaktan ve şiirler dinlemekten hoşlanırım. Özellikle Hüseyin bin es-Sahhak’ın şiirleri.’ Babam da: ‘O zaman şiirlerini bana oku’ dedi.
Bunun üzerine şunları okudum:
‘Sanki bir saate mahvolup arkadaşlarının arasında kaybolmuş bir garip gibi oldum.
İlişkiler sebeplerine bağlı hale geldi, gözlerim yorgunluktan kapandı.
Birçok hatadan kendimi temizledim ve bu şekilde kötülüklerden arındım.
İnsanlar arasında bir zamana kadar oldum, ama dünyada bana dost olmayan vardı.
Eğer Allah’a şikayet edersem yakınmadım, çünkü sevgili olan acısının şikayeti vardır.’
Bunun üzerine Abbas: ‘Ne güzel söz bu!’ dedi ve kendisi de şu dizeleri okudu:
‘Sevgili çokça insanları sevdiğinden onun dostu olmaktan çekindin,
Alem içinde selamla yollanır, ve yolcusu vardır.
Eğer biz ayrılırsak da Bağdat’a dönmesi yakındır,
Ve gözler birbirini gördüğü zaman mutlu olur ve yürekler huzur bulur.’
Kaynak: İslami Edebiyat Kaynağı