Allah’tan korkarım, ama O’nu sevmeyi daha çok isterim. Korkum, beni günahlardan alıkoyar; sevgim ise O’na yaklaştırır.
— Rabia el-Adeviyye, Dualar ve İlahiler
Bu ifade, tasavvuftaki ‘havf ve reca’ dengesini mükemmel bir şekilde özetler. Rabia, Allah’tan duyduğu korkunun, kendisini günah işlemekten alıkoyan bir terbiye aracı olduğunu belirtirken, O’na olan sevgisinin ise yakınlaşma ve vuslat arayışını tetiklediğini ifade eder. Ne sırf korku içinde yaşamak ne de sadece umuda kapılmak yeterlidir. Gerçek kul, hem Allah’ın celalinden ürperir hem de cemaline âşık olarak O’na yönelir, böylece dengeli bir manevi ilerleme sağlar.