Aşk, âşığın varlığını maşukun varlığında yok etmesidir. Bu yok oluş, en yüce varoluştur ve gerçek kemal budur.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Hallac’a göre ilahi aşk, sadece duygusal bir bağ değil, kişinin kendi benliğini tamamen feda ettiği, maşukun (Allah) iradesinde eridiği bir haldir. Aşk, kulun bireyselliğini ortadan kaldırır ve onu ilahi bütünün bir parçası haline getirir. Bu feda, tasavvufi yolculuğun nihai hedefi olup, en derin marifete ve kemalata ulaşmanın yegane yoludur. Aşk, perdenin kalktığı, ikiliğin ortadan kalktığı ve sonsuz bir vecdin yaşandığı anları ifade eder.