Amel edilmeyen ilim, meyve vermeyen ağaca benzer. İlim, ancak amel ile kemale erer ve sahibine fayda verir.
— İmam Gazali, İhyâu Ulûmi’d-Dîn
Bu hikmet, tasavvufta bilginin pratik uygulamaya dökülmesinin zaruretini belirtir. Sadece teorik bilgiye sahip olmak, ruhsal gelişimi sağlamaz. Gerçek ilim, kalbe yerleşen, kişiyi Allah’a yaklaştıran ve salih amellere sevk eden ilimdir. Mürid, öğrendiği her şeyi hayatına tatbik etmeli, ilmini ahlakına yansıtmalı ve nefsinin arındırılmasına yönelik kullanmalıdır. Aksi takdirde, ilim bir yük olmaktan öteye geçmez ve sahibini kibir ve riyaya sürükleyebilir.