Bana en yakın olan, benden en uzakta olandır. Bana en uzak olan ise, içimde en yakın olandır. Bu bir sır, bir paradokstur.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Bu paradoks, Hallac’ın ilahi aşk ve marifet anlayışının derinliğini gösterir. Allah, her şeyden münezzeh ve yüce olduğu için beşeri algılardan uzaktır; ancak aynı zamanda ‘Habli’l-verid’ (şah damarından daha yakın) ayetiyle ifade edildiği gibi, kuluna en yakın olandır. Bu yakınlık, dışsal değil, içsel ve manevidir. Hakiki yakınlık, kulun kendi benliğinden soyutlanarak ilahi hakikatle bütünleştiği anda idrak edilir, bu da zahiri uzaklığın içsel yakınlığa dönüşmesidir.