Ben Hakk’ım, çünkü Hakk’tan başka hiçbir şey beni kuşatamaz. Benim varlığım O’nun varlığından ayrı değildir; ben O’yum ve O da benim.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Bu söz, Hallac’ın “Ana’l-Hakk” (Ben Hakk’ım) ifadesinin özünü teşkil eder. O’na göre, kul fenâ makamına ulaştığında kendi benliğini yok eder ve Hakk’ın tecellisine ayna olur. Bu durum, ilahi varlığın kulda zuhur etmesi halidir, kulun kendi benliğinden sıyrılarak mutlak Varlık ile birleşmesi değil, O’nun varlığıyla kaim olmasıdır. Bu iddia, ilahi aşkın en yüce mertebesinde dile gelmiş, varlık birliğini ifade eden coşkulu bir hal beyanıdır.