Ben yok olduğumda var olurum, var olduğumu sandığımda ise yok olurum. Bu, ilahi tecelli sırrıdır.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Bu söz, tasavvufun temel kavramlarından olan fenâ ve bekâ hallerini özetler. Kulun kendi nefsani varlığını, benliğini tamamen yok etmesi (fenâ), gerçek varoluşun (bekâ billah) kapısını açar. Kişi, kendi bireysel varlığından vazgeçtiğinde, ilahi varlıkla birleşir ve mutlak hakikatte gerçek anlamda var olur. Nefsin varlığını iddia etmesi ise, ilahi hakikatten uzaklaşmak ve hakiki varoluşu kaybetmek demektir; zira gerçek varlık O’dur.