Dış görünüşüne aldanma! Nice abid vardır ki kalbi putlarla doludur; nice günahkar vardır ki kalbi Hakk’ın nuruyla parlar.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Bu söz, Hallac’ın zahiri dindarlığın ve riyanın eleştirisini yansıtır. Gerçek iman ve takva, dışsal ibadet ve gösterişte değil, kalbin saflığında ve niyetin doğruluğunda yatar. O, şekilciliğe karşı çıkarak, Hakk’ı kalbinde taşıyanın, toplumsal normlara uymasa bile gerçek bir derviş olduğunu vurgular. Önemli olan, görünürdeki amellerden ziyade, kalbin ilahi rızaya uygun olup olmadığıdır. Bu, tasavvufun içselleşmiş bir din anlayışını savunur ve kalbin önemine işaret eder.