Dışı süslü, içi boş dünya malı neye yarar? Asıl zenginlik, gönül sarayını ariflik nuruyla donatmak, nefsini terbiye etmektir. Zira hakikat, surette değil, sirettedir.
— Pir Sultan Abdal, Divan
Pir Sultan, zahiri güzelliklere ve dünyevi varlıklara aldanmamayı öğütler. Gerçek değerin, insanın iç dünyasında, ruhsal arınmasında ve nefsini terbiye etmesinde yattığını vurgular. Dış görünüşün aldatıcı olabileceğini, önemli olanın içsel temizlik, ahlaki erdemler ve ilahi bilgiye ulaşma çabası olduğunu belirtir. Bu, tasavvuftaki ‘batın’a (içe) yönelişin ve ‘nefs-i emmare’den kurtulup ‘nefs-i mutmainne’ye erişme yolculuğunun bir ifadesidir.