Dünya bir gölge misalidir; peşinden koşan yorulur, ondan yüz çeviren hakikate erişir. Zühd, dünyanın elden çıkması değil, kalpten çıkmasıdır.
— Aziz Mahmud Hüdayi, Divan / Tezkireler
Aziz Mahmud Hüdayi, dünyadan el etek çekmeyi, yani zühdü, kalbin dünya sevgisinden arınması olarak tanımlar. Bu, kişinin dünyevi nimetlerden tamamen uzak durması değil, kalbini bu nimetlere bağımlı kılmamasıdır. Zühd ehli, dünya malına sahip olsa bile, kalbi onlara bağlı değildir; malı Allah yolunda kullanır ve onu bir emanet olarak görür. Böylece, mürid fani olanın peşinden koşmak yerine, baki olana yönelir ve asıl gayesinin Allah’ın rızası olduğunu idrak eder.